Milo otima Mitropoliju od SPC (VIDEO)
1 min read
Crna Gora pripremila novi zakon o verskim zajednicama, po kome Vlada u Podgorici postavlja najviše crkvene velikodostojnike, deli imovinu i konačno odvaja Mitropoliju crnogorsko-primorsku od Patrijaršije u Beogradu.
Nacrt predloga zakona jasno je uperen protiv Srpske pravoslavne crkve. Propisuje otimanje njene imovine stečene pre 1918. godine, ali i da se bez odobrenja države ne mogu birati crkveni poglavari, jer sporni Član 4 predviđa da pre imenovanja, odnosno objavljivanja njihovih imena, verska zajednica o tome na poverljiv način obaveštava Vladu Crne Gore.
Profesor crkvene istorije na Bogosloviji Svetog Petra Cetinjskog Budimir Aleksić predlog zakona smatra skandaloznim i kaže da je cilj da se, kao i sve ostale institucije u Crnoj Gori, Srpska pravoslavna crkva stavi pod šapu države.
„Jedina ustanova nad kojom partija na vlasti nema kontrolu je Srpska pravoslavna crkva, i cilj je da i ona bude u službi crnogorskog ideološkog projekta. To je Đukanović javno rekao, to je u program Demokratske partije socijalista, gde se kaže da crkva mora da bude u harmoničnim odnosima sa državnim organima, znači crkva po njima treba da bude jedan od konstituenata crnogorskog nacionalnog identiteta“, kaže Aleksić za Sputnjik.
Tokom pisanja predloga zakona, niko iz radne grupe nije kontaktirao Mitropoliju crnogorsko-primorsku, iako se na dokumentu radi od 2011. godine. U pisanju su učestvovali istoričari koji su doktorirali na temama vezanim za ideologiju Komunističke partije, njihovi stavovi prepoznaju se u zakonu, smatra profesor Aleksić, ističući da je, kako kaže, protivustavni dokument rađen pod dirigentskom palicom Mila Đukanovića, koji je skandalozne novine zakona obrazlagao i u televizijskim emisijama.
„Kažu da sedište verske zajednice mora biti u Crnoj Gori, hoće li sad Katolička crkva da se odvoji od Vatikana da joj sedište bude u Podgorici? Takođe piše da granice crkvenih jedinica moraju da se poklapaju sa državnim granicama Crne Gore, što je apsurd. Imamo slučaj Sremske episkopije, proteže se u nekoliko opština koje su na teritoriji Hrvatske, takođe Eparhija zahumsko-hercegovačka, sa sedištem u Trebinju, proteže se na hrvatsko primorje, Dubrovnik i Konavle i Hrvatska ne pravi taj problem“, podseća Aleksić.
Predlog zakona omogućava i brutalno otimanje imovine SPC, Član 52 predviđa da svi hramovi izgrađeni pre 1918. godine pređu u vlasništvo države i da ona može da ih da na korišćenje drugim verskim zajednicama. Dakle, crkvama i manastirskim kompleksima mogla bi da gazduje raskolnička Crnogorska pravoslavna crkva, a mogle bi i da budu pretvorene u magacine, kao što su to radili ideološki preci vladajuće garniture u Crnoj Gori posle Drugog svetskog rata.
Predsednik opozicione Nove srpske demokratije Andrija Mandić takođe smatra da je predlog zakona jasan pritisak režima na Mitropoliju crnogorsko-primorsku kako bi se realizovao programski cilj DPS-a, da SPC u Crnoj Gori bude pod kontrolom vlasti u Podgorici. Opozicija neće dozvoliti da ovakav zakon bude usvojen, tvrdi, kaže Mandić za Sputnjik.
„Na jesen izlazimo na ulice i rušimo vlast, to će sprečiti usvajanje zakona, a ne Evropa. Države-članice NATO-a su prvenstveno zainteresovane da Crna Gora bude uključena u taj savez, a našu crkvu i pravoslavlje doživljavaju kao nešto što je daleko od Evrope i što je mnogo bliže Moskvi, tako da sumnjam da će se oni mnogo opterećivati ovim problemom. U Crnoj Gori je na delu jedna vrsta pobune naroda, tako da mislim da taj zakon neće moći da uđe u skupštinsku proceduru“, optimističan je Mandić.
Nije jasno kako Crna Gora želi u Evropu sa ovakvim zakonom o verskim zajednicama, kada je poznato da u njoj nema države koja se na ovakav način odnosi prema bilo kojoj zajednici. Kako uz usvajanje ovakvog zakona misli u Evropu stranka građanske orijentacije, članica Socijalističke internacionale, koja u svom programu ima predlog unutrašnjeg uređenja crkava i verskih zajednica. Većina modernih zemalja to je prevazišla u prošlom veku i ne meša se u unutrašnju organizaciju crkve. To je odlika totalitarnog režima, uostalom kao i otimanje crkvene imovine.
Senka Miloš
http://cro-eu.com/galerija-fotografija/albums/userpics/10001/12-Sarkotic-Lovcen.jpg
jedan vijek iza Sarkotica koji je srusio KAPELU MILO posto poto hoce u istoriju,tako i treba sramno doso sramno ce i otici
Nema sta da se sjekiramo crkvu ce spasiti lekic milic i becic a vidim nesto se ovi iz mitropolije mnogo bune popadase od muke.
Ovdje sreće nema za normalne ljude.U sultanatu nema slobode za raju. Sve mora biti kako sultan kaže,a tu su age i begovi da sprovedu u djelo sve ono što je on dogovorio sa papom i bečkim dvorom.Istorija se ponavlja.Hleba i igara ovom narodu dosta. Neka vam je na zdravlje braćo crnogorci,montenegrinci,mavrojunci (Crna Gora na grčkom Mavrounija).
AZBUKA SA DVA SLOVA
Patrijarh srpski Dr Gavrilo Dožić (1881-1950)
Patrijarh srpski Dr Gavrilo je rođen 17. maja 1881. godine u Vrujcima, u Donjoj Morači, kod istorijskog manastira Morače. Na krštenju je dobio ime Đorđe. Osnovnu školu je završio u manastiru Morači, kojim je tada upravljao njegov stric arhimandrit Mihailo Dožić Medenica. Posle završene osnovne škole otišao je u Beograd da nastavi školovanje. Nešto kasnije je prešao u Niš kod prijatelja svoga strica episkopa niškog Nikanora (Ružičića), koga je zamolio da ga primi u jedan od svojih područnih manastira. Episkop Nikanor ga je primio i poslao za iskušenika manastira Lipovca kod Aleksinca, da bi ga docnije preveo u manastir Sićevo, u Sićevačkoj klisuri. Kad je završio iskušeništvo, Đorđe je zamonašen 26. februara, a u čin jerođakona je rukopoložen 27. februara 1900. godine. Nedelju dana kasnije rukopoložen je za jeromonaha i u tom svojstvu je vršio parohijsku službu.
Naš poznati naučnik Steva Dimitrijević, kao rektor Bogoslovsko – učiteljske škole u Prizrenu, zainteresovao se za jeromonaha Gavrila i pomogao mu je da bude premešten za sabrata Visokih Dečana i da bude primljen za redovnog učenika bogoslovsko – učiteljske škole. Posle završetka ove škole postavljen je za učitelja u Dečanima. Na toj dužnosti se pokazao kao vrlo aktivan prosvetni i nacionalni radnik. Iz manastira Visoki Dečani prešao je u manastir Jošanicu kod Jagodine.
Prosvetno odeljenje Srbije za neoslobođene krajeve uputilo ga je u Carigrad na rad u tamošnjoj Srpskoj osnovnoj školi, a radi usavršavanja grčkog jezika. Godine 1905. upisuje se, kao državni pitomac Srbije, na Bogoslovski fakultet Atinskog univerziteta, na kome je 1909. godine diplomirao, a nešto kasnije i doktorirao.
Kao visokoškolovan monah postavljen je za sekretara srpskog manastira Hilandara u Svetoj Gori, gde je uživao visoko poštovanje, kako od srpskih monaha tako i u Protatu Svete Gore. Sa toga mesta, već kao arhimandrit, odlazi za srpskog predstavnika u Carigradskoj Patrijaršiji, a ujedno i za upravitelja Srpske škole u Carigradu. Na toj dužnosti ga je 1. decembra 1911.
godine zatekao izbor za mitropolita raško – prizrenskog. Svečana hirotonija izvršena je 4. decembra 1911. godine. Mitropolit Gavrilo je po završetku Balkanskog rata, u kome se pokazao kao veliki rodoljub i podvižnik, preimenovan za mitropolita i arhiepiskopa pećkog. Tada je, kao zreo i iskusan čovek i duhovnik, u oslobođenim krajevima započeo sa uređivanjem svoga duhovnoga područja. Naročitu pažnju je posvećivao stvaranju jedinstva nacije i uređenju crkveno – verskog života.
Prvi svetski rat je omeo njegov odgovoran arhipastirski rad. Kada je 1915. godine počelo odstupanje preko Crne Gore i Albanije, mitropolit Gavrilo je ostao da deli sudbinu sa svojim narodom. No, neprijatelj ga nije ostavio na miru već ga je internirao u Cegled, u Mađarskoj, gdje je od stradanja i maltretiranja oboleo, te je kao bolesnik vraćen 1918. godine u Ulcinj. U Ulcinju je ostao sve do oslobođenja, ali je neprestano bio pod jakom austrijskom stražom.
Posle oslobođenja, mitropolit Gavrilo je ušao sa dva mandata u Veliku narodnu skupštinu, koja je održana u Podgorici. Skupština je 18. novembra 1918. godine donela odluku o ujedinjenju Crne Gore i Srbije. Skupština je izabrala 18 poslanika, koji su na čelu sa mitropolitom Gavrilom (Dožićem) u Beograd odneli odluke i skupštinsku adresu.
Posle smrti mitropolita crnogorsko – primorskog Mitrofana (Bana), Sveti Arhijerejski Sabor Srpske Pravoslavne Crkve je 17. novembra 1920. godine mitropolita Gavrila izabrao za mitropolita Crnogorsko-primorske mitropolije. Na tom položaju je ostao do izbora za patrijarha srpskog.
Posle Konkordatske borbe i tragične smrti patrijarha Varnave, mitropolit Gavrilo (Dožić) je 8. februara 1938. godine izabran za patrijarha Srpske Pravoslavne Crkve.
Patrijarh srpski Gavrilo je, čvrsto stojeći na braniku vere i nacije, dočekao sudbonosni 27. mart 1941. godine, kada se sa svim otačastvenim Arhijerejima Srpske Crkve energično suprotstavio paktu sa silama Osovine. On je pred samo potpisivanje toga pakta pismeno savetovao jugoslovenskoj vladi da ne potpisuje takav dokumenat, jer to bi, prema njegovim rečima; „uništilo životnu silu i moral našeg naroda, pogodilo bi njegove rodoljubive osjećaje i duboko uvrijedilo njegov ponos, njegove rodoljubive osjećaje i njegove tradicije i ideale“. Pakt je potpisan, i pored patrijarhovih očinskih saveta da se ne potpisuje, ali narod je taj sramni pakt trijumfalno srušio. Toga dana patrijarh srpski Gavrilo održao je, u svoje ime i u ime Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve (vanredno zasedanje Svetog Arhijerejskog Sabora trajalo je od 27. do 31. marta 1941. godine), istorijski govor preko Radio Beograda, u kome se, po primeru Svetog Kosovskog Mučenika Kneza Lazara, privolio „carstvu nebeskome“ i ostao vjeran zavetu, moralu i tradicijama svoje Crkve i svoga naroda.
Posle 27. marta došao je i 6. april 1941. godine kada je Adolf Hitler bez objave rata napao Kraljevinu Jugoslaviju. Usled munjevitog napada sa svih strana, izdaje i rasula u vojsci i administraciji, nastupilo je opšte bežanje i povlačenje.
O putešestviju patrijarha Gavrila i njegove pratnje svedoče nam i navodi iz „Izveštaja Svetog Arhijerejskog Sinoda Svetom Arhijerejskom Saboru o radu od 1941. do 1947. godine“. Ostalo je zapisano sledeće:
„Dana 6. aprila 1941. godine po novom kalendaru otpočeo je rat. Izjutra toga dana oko 7 sati usledili su prvi napadaji neprijatelja iz vazduha na Beograd. Prve razorne bombe pale su u neposrednoj blizini desnog bloka Patrijaršijskog dvora i to dve bombe su pale u portu Saborne crkve, a treća je udarila pored desnog ugla stare kuće Ivana Pavlovića. To je bio prvi talas vazdušnog napada za kojim su usledili dalji redom i trajali sa prekidima ceo prvi dan. Dejstvo razornih bombi bilo je teško i nepodnošljivo. Zgrada Patrijaršije sem svojih donjih hodnika u koje su se sklonili Njegova Svetost Gospodin Patrijarh, Preosvećeni Episkop niški Gospodin Jovan i Preosvećeni Vikarni Episkopi Arsenije i Valerijan kao i sva ostala bratija i osoblje, koje u zgradi stanuje, nije imala nikakvog naročito spremljenog skloništa.
Kada su oko 11 sati pre podne napadaji popustili Njegova Svetost Gospodin Patrijarh zajedno sa Preosvećenim Episkopom niškim Gospodinom Jovanom sklonio se u manastir Rakovicu. Već sledeće noći između 6. i 7. aprila Njegova Svetost otputovala je iz manastira Rakovice u manastir Žiču jer je prevladalo mišljenje da Njegova Svetost treba da sledi Kraljevsku Vladu a odavde u manastir Ostrog gde su ga nemačke vojne vlasti dana 25. aprila 1941. godine u 6 sati izjutra zatekle i lišile slobode“ („Izveštaj Svetog Arhijerejskog Sinoda Svetom Arhijerejskom Saboru o radu od 1941. do 1947. godine“, str. 34).
Nemački nacifašisti su ga preko Sarajeva doveli do Beograda. Na putu od manastira Ostroga do Beograda patrijarh je mučen, kinjen, maltretiran, izgladnjivan i ponižavan. U Beograd je doveden 1. maja i smešten je u zatvor bivšeg Okružnog suda za grad Beograd u Aleksandrovoj ulici broj 5, u ćeliji broj 12, gdje je ostao sve do 5. maja 1941. godine. Nemci su ga posle izvesnog vremena preveli u manastir Rakovicu, a zatim u manastir Vojlovicu, gde je, zajedno sa Episkopom žičkim Dr Nikolajem, držan pod vrlo jakom stražom.
Gestapo je više puta pokušavao da patrijarha Gavrila privoli da iz zatvora uputi izvesna crkveno – administrativna uputstva, nadajući se da će ta uputstva biti u korist okupatora, ali je on to odbio, sa obrazloženjem da je van slobode i da ne može ništa službeno da odlučuje. Patrijarh je odbio sve ponude o saradnji sa okupatorom.
Polovinom septembra 1944. godine prebačen je u zloglasni koncentracioni logor u Dahau. Zajedno sa njim deportovan je i Vladika Nikolaj. Vodili su ih iz logora u logor i dva meseca su ih držali zatvorene u podrumu jednog bečkog hotela za vreme najžešćeg savezničkog bombardovanja Beča. Slobodu je dočekao 8. maja 1945. godine u mestu Kicbil, u Tirolu, posle pune četiri godine teških iskušenja, muka i patnji.
Patrijarh Gavrilo nije mogao da se odmah posle oslobođenja vrati u otadžbinu, koja je posle krvarenja pod nemačkim okupatorom počela da krvari pod okupacijom srpskih i jugoslovenskih komunista. Tek 14. novembra 1946. godine patrijarh Gavrilo se vratio u zemlju.
Izvan otadžbine, zbog vladavine srpskih komunista, ostali su Episkop žički Dr Nikolaj (Velimirović) i Episkop dalmatinski Dr Irinej (Đorđević). Patrijarh Gavrilo se odmah po povratku u otadžbinu sreo sa mnogim problemima koje su prouzrokovali komunisti, sa desetkovanim sveštenstvom, sa sistematskim progonom vere i vernika, sa stotinama potresnih izveštaja o progonu sveštenstva od strane militantnih komunističkih bezbožnika. Patrijarh je u domenu svojih mogućnosti činio što je mogao da ublaži veoma težak položaj Svetosavske Crkve pod režimom Josipa Broza. Njegova potresna pisma Brozu danas svedoče o njemu i njegovom vremenu.
Patrijarh srpski Dr Gavrilo (Dožić) je umro 7. maja 195o. godine u Beogradu. Sahranjen je u beogradskoj Sabornoj crkvi.
OCEMO MONARHIJU-da promijenimo ustav da ponistimo,podgoricku skupstinu da vratimo KRALJa da VRATIMO NEZAVISNOST CETINJSKOJ MITROPOLIJI-pa kad se DOGOVORIMO da PATRIJARH bude CRNOGORAC i to sjediste da BUDE PEC-PECKA PATRIJARSIJA JOPET cemo se UJEDILITI sa ostalim SRPSKIM MITROPOLIJAMa.
To kraelju! Podržavam to ludilo 100%. Crnogorski Srbin na patrijarh na čelu mitropolije, pećke patrijaršije! Too kraeeljuuu!
Primorac, poštujem !
Pa može o princ Nikola Petrović da imenzje i potvrđuje buduće crnogorske Mitropolite, to je dobra ideja ubaci skladu sa tradicijom.
A đe poređuješ sv.Petra Cetinjskog sa nepomenikom, On je gradio ovu državu i mirio crnogorska plemena , a nepomenik nas je zavadio , vrijeđao, kleo , a državu bi najradije proglasio regionom Srbije , tu nema poređenja .
Najbolje jos da ovizi Filareti i Kacavende se pitau o Msnadtire i Crkve u CG.
To i ja kažem. Neka se pitaju oni koji su pare dali za njihovu obnovu: Milo, Sveto, Aco, Brano, Džigi…
Sta se mishja srbijanac ovdje javlja da nam crnogorci sa svojom ekavicom. Dudljani su smijesna sorta.
Hahaha, ako po tom komunjarskom zakonu treba Milo da odobri predlog za mitropolita, moraće Džomić da se zamonaši! Drgima ne vjeruje 🙂
,,,, po kome Vlada u Podgorici postavlja najviše crkvene velikodostojnike,..
Pa kako je moguce Vladumoze da cini Ranko Krivokapic,Serbo Rastodr, Cungu, Smajo ,Dzavid kako da takva VLADA postavlja nase MITROPOLITE.
Pa njesu oni DINASTIJA ETROVIC i KRALJEVI iz DINASTIJE to moze samo nasa DINASTIJA PETROVIC -PRINC NIKOLA odnosno KRALJ kada bude, ???? Ako zele NITROPOLIJU odvojiti od PATRIJARHA?????
Dobro si rekao da nema govora o tome da ćemo se pomiriti sa tim da nam mitropolite postavljaju Ranjo, Šerbo, Cungu, Smajo, Džavid itd. Međutim nećemo prihvatiti da nam mitropolite postavlja ni bilo kakva svjetovna vlast. Probiše uši svima govoreći kako je princip sekularne države da je crkva odvojena od države a sad bi da postavljaju mitropolite. Nećemo dati! Dakle neće moći da mitropolite postavlja ni taj što ga zoveš „princ Nikola“. Inače taj tvoj princ je rimokatolik.
Izvinite, poštujemo Vašeg đeda, ali to nas ne obavezuje da mislimo kao Vi jer smo i mi imali naše đedove i babe koji su nam rekli potpuno suprotno od toga što Vi tvrdite! Npr. jedan moj đed je sa Primorja, drugi iz stare Hercegovine, jedna baba iz „stare Crne Gore“ („četiri nahije“), druga iz neposrednog zaleđa Primorja i nijedna od tih porodica ne priznaje ovu „zvaničnu verziju“ koju Vi promovišete! Biće da su svi bili „nepismeni, primitivni i zavedeni“, iako su neki od njih išli i u austro-ugarske škole!
Znači, Sveti Petar Cetinjski, koji nas je hiljadu puta preklinjao i zaklinjao, pa i tako strašnom kletvom proklinjao da, ako izdamo Majku Rusiju, ”da Bog da živo meso od nas otpadalo”, on nije hrišćanin?! Nije zar ni Ivan Crnojević ni svaki drugi hristoljubivi srpski vladar u prošlosti, koji je najstrašnijim kletvama prijetio svakome ko bi se usudio oteti što god od njegovih zadužbina, čime ih je on darivao, od sasuda i ikona, do zemlje i vinograda, a kamo li samu zadužbinu, prijetio im Strašnim sudom Hristovim i kao nepotkupljivim svjedocima Bogorodicom i Svecima Božijim!?
Vidoje, ko kune taj ga nije hrišćanin no veštica , a nijedan crnogorac nebi oskrnavio ne daj Bože ćivot sv.Petra Cetinjskog, drugo je što se nepomenik identifikuje sa svecem kome nije ni do članka .
Pradeda nijesam poznavao , ali jesam đeda koji je vazde zborio da lažu svi koji kažu da su nam preci bili srbi , zna da je i njegov đed bio crnogorac , pa kletvi nema .
Liše nepomenika koji i onako samo kune i proklinje , ovo još malo .
Crnogorski pravoslavci će sa radošću proslaviti povratak autokefalnosti.
Mileta ne brini , dobićemo Tomos kad tad , pa i Pećka Patrijarsija je bila prokleta pa su je posle priznali , i naš će .
AZBUKA SA DVA SLOVA
SAMO KAD BI TO JOŠ VJERNICI PRIHVATILI I VASELJENSKI PATRIJARH NEMOJTE VJEROVAT SVE ŠTO PIŠE U NOVINAMA MIKELI ONAJ JUNAC ŠTO SU MU STAVILI BROJ NA UVO U POLICIJSKOJ STANICI NEĆE NIKAD ALI NIKAD BITI POP
Bojte se kletve Vladičine i prađedovske, stići će vas dirnete li u Crkvu svetosavsku! I to sve ponaosob, kao i sve one koji su kamenovali ćivot Svetoga Petra 1992.,g. koji do jednoga pomriješe za desetak godina, zaključno sa svetogrdnim i srbomrznim Bobom Bogdanovićem, udbašem četničkog pedigrea, koji htjede da preotme Vlašku crkvu na Cetinju. Rak ga je pojeo za manje od pola godine poslije toga, ne samo zato što je pokušao da udari na svetinju nego i zato što se na sva režimska usta kleo da to nije tačno i da ga Crkva lažno optužuje. On se bar stidio, i možda se pred smrt i pokajao i možda mu je i oprošten njegov velikih grijeh… Ovi koji danas najavljaju ovakvo antihrišćansko bezakonje, pošto stid izgubiše od ”straha judejskoga” ili iz ubjeđenja, svejedno, zlo čineći, nek se zlu nadaju!
Griješiš Gedžo, litije i liturgije će obavljati ko i do sada , svestenstvo MCP, samo što će crkva vratiti autokefalnost otetu 1918 .
Mitripolite će postavljati sveti Sinod Pravoslavne Crkve, i neće biti srbovanja, ostalo će biti kao i sada .
Fala Bogu!
To kraelju!
Sinod PC, ahahaha sprdaš li se? Sinod nije upravno telo.
Uostalom kakva god bude, ako nije Srpska Pravoslavna Crkva onda je prevara kao što već sad jeste.
Da prevara, to jest torina za okupljanje i pretapanje preostalih Srba u nacionalne Crnogorce!
Biće to lepota za gledanje. Konačno da vas trsimo sve o jednom trošku.
Kakvo kalemljenje, hahahaha!
Kako vi kažete ono, sretne oči što ve vide?
A Banjo Radulović što je u senatu Cetinja glasao za nasilno iseljenje Bogoslovije, izlali li i on na ulicu zbog zaštite Mitropolije?
Totalni fijasko ulazi u završnu fazu. Jedva čekam da vidim tu scenu Miraševe litije kod manastira Morače i Đurđevih stupova.
hihihihihihi
BRAJANE SAMO DA TI JE TO DIJETE ZDRAVO AKO SI TI IZ BRUSA JA SAM IZ JAPANA NE ODGOVORI MI ZA ONE KAZANE POŠTO SU U BRUSU AKO ZNAŠ ONDA SI IZ BRUSA
100 ODSTO SRBIN